creatief, DIY, persoonlijk

Een onaangename verrassing: de gele muur

Ik heb al eerder geconcludeerd dat ik impulsiever ben (geworden) dan ik dacht. Toen ik spontaan een kat in huis nam, bijvoorbeeld. Afgelopen woensdag bleek maar weer dat die impulsiviteit geen eenmalige gril is geweest, maar een blijvend fenomeen. Het gevolg: mijn vriend en ik hebben de afgelopen dagen in een mini-bouwval geleefd. Sorry, schat.

Een tijdje geleden besloten onze gordijnen dat ze geen zin meer hadden in het leven. Ik was er niet bij toen het gebeurde, maar stel me zo voor dat ze met een angstaanjagend gekraak ter aarde stortten terwijl ze het halve plafond meenamen. (De realiteit viel mee, geloof ik.) Na een mislukte poging om ze weer op te hangen (het is blijkbaar een slecht idee om gaten te boren op de plekken die je net hebt gevuld met plafondvuller) zouden we woensdag ons nieuwe plan uitvoeren: een plank op het plafond, gordijnrails aan de plank. Makkelijk zat, toch?

Toen kreeg ik een geniaal idee. ‘Schat!’ riep ik enthousiast, ‘wat nou als we eerst die muur nog even verven? En die ernaast?’ De betreffende muren waren namelijk heel lelijk behangen. In de categorie ‘Help, mijn man is klusser!’, zeg maar. In de werkkamer was het ongelofelijk opgeknapt toen we het behang van de muren hadden getrokken (het zat dus zo slecht vast dat er niet eens een stoomapparaat voor nodig was) en nog meer toen we de kamer hadden gewit. Dat konden we best herhalen, dacht ik.

Dacht ik. Ik had moeten weten dat er niet zoiets bestaat als ‘eerst die muur nog even verven’, zeker niet in dit huis. (Had ik al verteld dat we ducttape hebben aangetroffen in de muur toen we onze opnamestudio aan het bouwen waren?)

Ik ging – toen nog vrolijk – aan de slag met het lostrekken van het behang. Tot onze afschuw kwam daar nog een laag achter tevoorschijn, die minstens even slecht was aangebracht als de bovenste laag.

Oké, prima. Dan gaan we nog even door. Het is best therapeutisch om destructief bezig te zijn. Laag twee kwam soepel van de muur. Daaronder verscheen laag drie.

Laag drie was – in tegenstelling tot de lagen ervoor – wél goed gelijmd en zat dus muurvast. Oh ja, en hij was geel. Ik kan je vertellen dat een gele muur (behanglaag drie), lichtgrijze muur (behanglaag één op de muur rechts van de gele) en oranje muur (links van de gele muur) niet echt met elkaar matchen.

Geel én afgebladderd.

Op de andere muur was door vorige bewoners een (mislukte) poging gedaan om het behang eraf te krijgen. Daar zag laag drie er ongeveer zo uit:

Hier hebben we de randen al geverfd.

De nette oplossing? Het behang eraf stomen, de muur (laten) stuken en dan verven in de gewenste kleur. Toen mijn vriend en ik dat overwogen werden we overvallen door flashbacks naar vorig jaar, toen we de kerstdagen doorbrachten omringd door kartonnen dozen in allerlei soorten en maten, rondslingerende onderdelen van IKEA-meubels en een kleine nep-kerstboom die te midden van alle verhuisgeweld zijn best deed om wat feestvreugde te verspreiden. Het appartement op Funda plaatsen, de winst opstrijken en een klein eiland kopen ergens in de Caraïben leek ons wat extreem (en minstens even tijdrovend). Pleisters plakken dan maar: we besloten er gewoon overheen te verven.

De washi tape van de HEMA blijkt multifunctioneel te zijn: een prima alternatief als je schilderstape op is.

Dat is verbazingwekkend goed gegaan, zoals je op de foto bovenaan deze post kunt zien. De gordijnen hangen nog steeds niet, maar de muren zijn in ieder geval wit. Inmiddels is er geen geel behang meer te bekennen. De muurvullers, plamuurmessen en verfkwasten zijn weer opgeborgen – in ieder geval voorlopig, tot mijn volgende geniale idee zich aandient.

Tagged , ,

About Kirsten

Kirsten | Kers | twentysomething | docent | classica | bookdragon | amateur-musicalactrice | schakelbrommerrijder | chocoladeliefhebber | Dungeons and Dragons-nerd | kattenmens | fan van lijstjes | controlfreak |
View all posts by Kirsten →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *