Vandaag heeft mijn verloofde (WHIEEE) me verlaten. Tijdelijk, gelukkig. Noodgedwongen, helaas. Bij hoogtepunten horen dieptepunten, dus schonk het leven ons na gisteren een tegenvaller in de vorm van een terminale motorketting. Die begon ‘krak’ te zeggen, wat niet een geluid is dat je wilt horen als je nog ongeveer 1700 kilometer naar huis moet rijden. We splitsten dus op: Mees vertrok naar Split voor een nieuwe ketting (see what I did there?). En wat deed ik terwijl mijn aanstaande aan het lijden was in de helse hitte van een stenen stad?
Zwemmen en shoppen natuurlijk!
Gisterochtend liepen we uit gewoonte naar een Studenac zo’n tien minuten verderop – de supermarkt die twee jaar geleden precies op de route lag tussen ons hotel en het strand. ’s Middags pas ontdekten we niet één, maar zelfs twee Studenacs aan de haven. Je weet wel, die haven waar we inmiddels al een keer of honderd doorheen zijn gelopen. Omdat de haven (inclusief supermarkten, in het meervoud dus) op een steenworp afstand ligt van het appartement. Ach ja. Die kennis had ons hooguit een paar liter zweet bespaard.
Bij een van die supermarkten kocht ik een flesje ijsthee (ik besta na deze vakantie uit 50% ijsthee en 50% lauwwarm water) en bij de bakker ernaast een goddelijke börek met aardappel.
Met mijn strandvoer op zak vertrok ik naar de zee. Niet heel gezellig, zo in m’n eentje, maar wel een ideale gelegenheid om eindelijk verder te lezen in mijn boek (Song of Achilles, aanrader!).
Mijn plan was om af en toe een duik te nemen om af te koelen, maar al snel ontdekte ik dat ik wel een voedselpakket voor drie dagen had ingepakt, maar mijn waterschoentjes was vergeten. Ik heb één zwempoging gedaan. Mét waterschoenen moet je al een berggeit (bingo!) imiteren om ongedeerd het water te bereiken over alle gladde rotsen en keien; zonder is mission impossible. Ik overwoog mijn opties. Het was te warm om terug te lopen naar ons appartement. Vijf meter van mijn handdoek werden waterschoenen verkocht.
Een paar minuten later klom ik, soepele berggeit die ik ben (ik ben maar één keer gestruikeld), de zee in op mijn nieuwe paarse waterschoentjes. (Ik heb besloten dat ik een verzameling begin.) Als een echte Assepoester had ik in één keer de juiste kleur en maat. Nu was mijn stranduitrusting compleet!
Behalve dat deze prinses op de erwt na een half uur last kreeg van de keien op het kiezelstrand, dus ging ik nog eens langs bij dezelfde (iets te) vriendelijke verkoper om een strandmatje te scoren. En dat ligt comfortabel! Klein probleempje: hij is een tikkeltje aan de grote kant. “Krijg ik wel mee,” dacht ik optimistisch toen ik me tevreden neervleide op mijn nieuwe bedje. Mees verwijt me een gebrek aan ruimtelijk inzicht, maar ik zweer dat het ding gegroeid is tijdens de wandeling terug naar het appartement. Naast mijn motorfiets lijkt het ineens een tweepersoonsmatras. Ach ja. Future me problems. Ik kan hem altijd nog vastbinden als vlieger en paragliden naar huis.
Ik heb heerlijk gelegen, gelezen en gezwommen. In de schaduw naast het water was het prima uit te houden. Mijn drama queen van een telefoon beweerde dat het 46 graden was (in dat geval was ik ter plekke verdampt), maar ik geloof Weerplaza, die een schappelijke temperatuur van slechts 39 graden aangaf.
Voor Mees waren die 39 graden de hel. Tevergeefs doorkruiste hij Split, want de Honda-dealer was onaangekondigd dicht en de Yamaha-dealer even behulpzaam als een terrasverwarmer in Kroatië. Toch goed nieuws: ondertussen was er contact met de ANWB. Via de Kroatische wegenwacht kreeg Mees het adres van Andy de Ierse motormonteur in Postira, die een nieuwe ketting gaat bestellen. Als het goed is, kan hij hem een dezer dagen monteren. Fingers crossed!
’s Middags waren Mees en ik weer herenigd. We hebben elkaar liefdevol bijna verdronken (Mees probeerde me te leren reddingszwemmen en daar ben ik nog niet zo goed in), lavendelijs gegeten dat smaakte zoals ons badzeepje eruit ziet, een Blue Cave tour geboekt voor vrijdag en een nieuw jurkje gekocht (ik, niet Mees).
Kortom: een goede maar gekke dag. Ach ja, dat houdt het spannend. (Ik hoop echt dat dit de laatste keer is dat ik dat zeg deze vakantie.) Het zou maar gebeuren dat ik niet genoeg stof heb om over te schrijven op Polarsteps.
We gaan het gewoon nog een keer proberen: morgen wordt een saaie dag. Deze keer écht.








